Jest takie słowo, Słowo jedno, przed którym inne słowa bledną. Słowo , jak słońce jasniejące , Co wszystkie inne słowa gasi, Słowo z muzyki i z uśmiechu, Z zapachu kwiatów i nut ptasich. To słowo ,nigdy nie zawodzi, Wierne i czule do ostatka,

To wspomniemia dni minionych: Pomazana bojek kartka, Nos rozbity, klosz stłuczony, A pośrodku tego - Matka! Matka - a z nią cisza, ciepło... Nos nie krwawi, klosz znów cały, i po książce nikt nie pisze, Cały śwat znó doskonały!

Wytrzymywałaś ze mną w dniach buntu, Kiedy nic nie miało sensu, Nic nie było warte zainteresowania. Nie przestawałaś wierzyć, Że pewnego dnia Wyjdę z tej mgły i na nowo odnajdę słońce. I rzeczywiście tak się stało.