To wspomniemia dni minionych: Pomazana bojek kartka, Nos rozbity, klosz stłuczony, A pośrodku tego - Matka! Matka - a z nią cisza, ciepło... Nos nie krwawi, klosz znów cały, i po książce nikt nie pisze, Cały śwat znó doskonały!

Wytrzymywałaś ze mną w dniach buntu, Kiedy nic nie miało sensu, Nic nie było warte zainteresowania. Nie przestawałaś wierzyć, Że pewnego dnia Wyjdę z tej mgły i na nowo odnajdę słońce. I rzeczywiście tak się stało.

Za to, że zawsze jesteś przy mym boku Za to, że wskazujesz drogę mi w mroku Za to, że dni moje tęcza malujesz dziś Mamo z głębi serca Ci dziękuję.